Welkom

De Parelduiker doet op een toegankelijke, niet-academische manier verslag van speurtochten naar de verborgen schatten van de literatuurgeschiedenis. Onder het mom van het aan Multatuli ontleende idee ‘Een parelduiker vreest de modder niet’ belicht De Parelduiker niet alleen de verborgen zijde van bekende auteurs, maar haalt het tijdschrift ook vergeten schrijvers boven water.

Actueel

Literatuurgeschiedenis in postkoloniale tijden

De Parelduiker publiceert vanaf no. 2022/2 een discussie over de postkoloniale stroming binnen de literatuurgeschiedenis. Volg nieuwe reacties ook hier.

De nieuwe Parelduiker komt eraan. No. 2022/4 verschijnt circa 15 oktober.

Remco Campert (1929-2022)
‘Als ik schrijf ben ik niet bang’


In 2015, het jaar waarin hij werd gelauwerd met de Prijs der Nederlandse Letteren, wijdde De Parelduiker een special aan Remco Campert. Hij liet ons toe in zijn persoonlijk archief, thuis in de Amsterdamse Jan Luijkenstraat. Aan de eettafel voor het grote raam achter een glaasje wijn (het scrabblespel binnen handbereik) toonde hij zich verguld met de speciale aandacht gebundeld in een 192 pagina’s dikke Parelduiker. ‘Jongens, wat een werk.’ Er stonden bijdragen in over zijn debuut (Ten lessons with Timothy), zijn hartstocht voor de jazz, de weinig gekende periode in Antwerpen, zijn verdiensten als vertaler, het beeldend werk, het schaduwoeuvre (de verdwenen titels uit zijn bibliografie), zijn tijd als redacteur bij De Bezige Bij, correspondentie met Simon Vinkenoog, de vriendschap met Lucebert (‘Remco gaat nooit dood’), zijn flirt met het medium film, en nog heel veel meer. Het nummer is uitverkocht, maar hier kun je een radio-interview lezen dat Nol Gregoor een nog maar 33-jarige Campert afnam. Anders dan andere radio-interviews werd het nooit gebundeld. Het verscheen onder de titel ‘Als ik schrijf ben ik niet bang’ voor het eerst in dit nummer. Lees het hier.

Kijk hier voor de laatst verschenen Parelduiker 2022/3